Someday he will understand...

„Lalki z drewna przecież nic nie wzruszy...”

Rozdział trzeci

Rozejrzałam się po domu Dagona. Zdecydowanie bardziej podobała mi się górna część jego domu. Pastelowy fiolet wydawał mi się normalniejszym kolorem niż czarny i jadowicie zielony.

Meble w domu miały kwiatowe wzory i wykonane były za jasnego drewna. Jako, że wyszliśmy od razu do przedsionka, nie mogłam rozejrzeć się dokładniej po całym budynku. Dagon dosyć szybko doprowadził mnie do drzwi. Wyglądał na zdenerwowanego, czego nie rozumiałam w ludziach. Czemu się denerwują? Gdybym potrafiła, czuć nie marnowałabym ani jednej minuty na gniew. W szkole zostałam uznana za najspokojniejszą osobę na świecie. No cóż, problematyczne byłoby udawanie gniewu ze spokojem w oczach.

Oczy to największa słabość ludzi.

Mistrz siedział cicho. Wydawało mi się, że słyszę jak skomli niczym pies. I dobrze. Po tych wszystkich latach kontroli teraz niech wie, jak to jest być niewolnikiem.

Jak możesz tak myśleć?

Właśnie, jak mogę tak myśleć?

Ogarnęła mnie ekscytacja niczym dziecko, które wygrało zabawkę.

Szesnaście lat! Całe szesnaście lat czekałam, kiedy będę mogła myśleć o czymś całkowicie samodzielnie. Czułam się jak normalny człowiek. Nie chciałam wiedzieć czemu, po prostu chciałam, aby to nigdy się nie skończyło.

 - Gdzie mieszkasz?

Głos Dagona wyrwał mnie natychmiastowo z transu. Chociaż wydawało mi się to dziwne, ale byliśmy już przecznicę od jego domu. I kilka metrów przed moim.

Wskazałam palcem na wielki, biały dom. Nadal na twarzy chłopaka widziałam gniew, a gdy dowiedział się o moim miejscu zamieszkania, prawie na mnie nie nawrzeszczał. Zanim jednak zdążył co cokolwiek powiedzieć, ja podbiegłam do bramki w moim ogrodzeniu. Nie miałam zamiaru konfrontować się z nim kiedy Mistrz mi nie podpowiadał. Zdałam sobie sprawę, że jestem bezbronna niczym sarenka bez głosu, który kierował mnie przez całe życie.

Szybkim ruchem otworzyłam bramkę i weszłam do środka. Gdybym miała serce, teraz pewnie biłoby jak oszalałe. To było coś w sposobie poruszania się Dagona. Mimo zdenerwowania wywołanego nieznanym mi powodem, spokojnie stał ze skrzyżowanymi rękoma. Było też coś fałszywego w jego oczach. Jakby udawał. Tak naprawdę patrzył z zadowoleniem w duszy na to, jak szybko przed nim uciekam.

Ja się nie bałam. Przez całe życie nikt nigdy nie próbował zrobić mi krzywdy. Nikt nigdy nie patrzył na mnie tak wyzywająco.

Bo ty to robiłaś.

Aurora. Ta znienawidzona.

Mistrz. Moje przekleństwo.

We're only a human. We barely live.

Hejo. Dzisiaj was trochę pozanudzam. Czyli jak zawsze. Zaczęłam oglądać serię z gry Injustice: Gods Among Us. Sama nie interesuję się zbytnio superbohaterami, więc większość postaci w tej grze to dla mnie czarnoksiężnicy. Ale oglądam sobie i oglądam. I nagle pojawia się Hawkgirl. A jeszcze później Harley Quinn. Zakochałam się w tych dwóch postaciach *.*. Hawkgirl za jej skrzydła, a Harley za ogół postaci.
 Druga sprawa to to, że znowu jestem chora ;-;
Trzecia sprawa to brushe do Photoshopa. Czyste c-u-d-e-ń-k-a. Pióra, klucze, skrzydła i inne takie pierdoły a świat staje się piękniejszy :')
Czwarta to... Książki!
Taka mała aktualizacja co do tego. Przejdę do rzeczy:

1. Złodziejka książek

Kupiona: W Biedronce za 24.99
Zaczęłam czytać i nie żałuję zakupu. Na razie trudno mi ją ocenić, bo muszę ją przeczytać :)

2. Cień nocy

Kupione: Nie moja, przyjaciółki :)
Nie zachęcił mnie opis, ani sama książka. Na razie przeczytałam 55 stron i jest zbyt... schematyczna. Wydaje mi się książką dla nastolatek. Taką książką dla nastolatek, która skończy się tak samo jak każda inna z tego gatunku. Wielki - za pierwsze wrażenie.

3. Seria Drużyna

Kupione: Prezent na gwiazdkę.
John Flanagan jest moim ulubionym pisarzem. Sposób, w jaki opisuje zwykłe wydarzenia zainspirowały mnie do zaczęcia pisania. Bez jego książek nie pokochałabym czytania książek.
Jedyne co nie podoba mi się w dwóch seriach Johna to kobiety. Goddammit! Jedyną żeńską postacią którą lubię, to Lady Pauline z Zwiadowców. Reszta z nich to tylko puste dziewczyny bez charakteru. Tak samo w Drużynie. Wiem, że dojdzie do załogi jeszcze jakaś dziewczyna, ale bazuję opinię na 1 części i połowie drugiej. Jak pamiętam, to przedstawione były tylko dwie kobiety, które zgadnijcie - tak, były bez charakteru. Głupiutka (według mnie) Lotte i jakaś zbyt zwykła matka Hala.
Drugim minusem serii Drużyna są opisy treningów i manewrów w łodzi. Po prostu nie jestem tym zainteresowana. Pierwsza część dostaje okejkę, a druga jeszcze poczeka aż ją przeczytam.

4. Neva

Kupione: Prezent na gwiazdkę od przyjaciółki

Świetna książka. Czekam niecierpliwie na drugą część.

cdn.

I know just what you're saying

Hej! Mam dla was następny rozdział. Jest dosyć krótki, ponieważ jest też nowy nagłówek zrobiony przeze mnie.
Modelka - http://books0977.tumblr.com/post/48936148951/model-reading-while-dressed-for-art-deco-wedding
Tekstury - http://sirius-sdz.deviantart.com/
Zastanawiam się, czy nie zrobić takiego małego interesu. Robiłabym nagłówki za darmo, tak dla ćwiczenia i zabawy. Jeśli ktoś byłby chętny, może napisać w komentarzu a teraz enjoy!


„Ludzie mówią, że nie znamy łez”

Rozdział drugi

Powoli otwierałam oczy. Znajdowałam się w jakimś ciemnym pomieszczeniu, a obok mnie krzątała się kobieta o czarnych jak kruk włosach. W miarę wolno usiadłam i czekałam na jakąkolwiek reakcję z jej strony. Ta jednak nadal mieszała coś w misce. Pachniało jak jakieś zioła. Okropnie cuchnące zioła. Żałuję, że mam dostęp do wszystkich zmysłów.

Rękami gładzę materiał na którym leżałam – skóra. Nie twarda, metaliczna, ale miękka i puszysta. Gdyby nie mówił mi tego mój Mistrz, pomyślałabym, że to puch. Ale Mistrz zna wszystkie odpowiedzi.

Kim jest Mistrz? Nie wiem. Podejmuje za mnie decyzje, przemawia moim głosem i okazuje emocje moim ciałem. Jestem niczym prawdziwa marionetka na scenie kierowana przez lalkarza.

 - Och, widzę, że już wstałaś kochaniutka. - Jej słowa są jadem, słodkim niczym miód. Boi się ciebie. - Przestraszyłaś Dagona i mnie. Nie rób tak więcej, złotko. - Znowu. Słyszysz? Jak sam diabeł, kusi, a później skazuje na wieczne cierpienia.
 - Dziękuję. Pójdę już, nie nadużywam waszej gościnności. - Dobrze. Im szybciej wyjdziesz tym szybciej będziesz wolna.

Mój Mistrz ma rację.

 - Złotko, na pewno dobrze się czujesz? - Tak. Oczywiście. Ty nic nie czujesz.
 - Tak, oczywiście. - Doskonale. - Do widzenia i dziękuję.

Nagle czuję piekielne gorąco. Moje zmysły się wyostrzają. Uderza mnie mocniejszy odór ziół. Pod palcami czuję puch, który przeradza się w kolce. Widzę wyraźniej pokój w którym się znajduję. Czarne ściany coraz bardziej mnie przytłaczają. Są na nich wzory zielonych węży. Moje myśli biegną tylko w jednym kierunku.

Dagon. To był on.

Wszedł. Gdy przekroczył próg drzwi, wkładał na siebie czarną koszulkę.

Wchodzi grzesznik. Uciek...

Cisza!

Nie wierzę. Uciszyłam Mistrza. Teraz czułam, jak się kuli w środku. Boli go to.

 - Cieszę się, że wstałaś. - Uśmiechnął się anielsko. - Muszę przyznać, że robisz omdlewające wrażenie.

Nie zareagowałam. Cieszyłam się ciszą w mojej głowie i swobodą myśli. Był tylko jeden minus – nie wiem, co miałam zrobić. Stałam niczym kamień i co raz otwierałam i zamykałam usta.

 - Odprowadzić cię?

Nie. Powiedz nie!

 - Tak.

Pierwszy raz nie posłuchałam Mistrza. Czułam jego gniew. Byłam zadowolona i... szczęśliwa. Potrafiłam określać uczucia, bo nauczył mnie tego Mistrz.
Tak. Byłam szczęśliwa.

Piękne słowa - czy prawdziwe?

Hej wam wszystkim. Dzisiaj postanowiłam rozpocząć nową "serię", coś w stylu moich przemyśleń. Pierwszym tematem będzie...

"Gdy chcesz mieć przyjaciół, mów tylko piękne słowa."
Pytanie zadane na moim ask'u.  Po pierwsze: czy się z tym zgadzam?
Nie.

"Wro­gowie często mówią prawdę, przy­jaciele nigdy." - Cyceron

Zacznijmy od tego, że umieszczony cytat jest dla mnie napisany "odwrotnie". Dla mnie przyjaciel to najważniejsza osoba w życiu. Dlatego przyjaźń musi być zbudowana na prawdzie. Przyjaciel często mówi prawdę dla twojego dobra, a wróg aby cię osłabić. Więc czy mam mówić tylko piękne słowa aby mieć przyjaciół?
Przyjaciel to ktoś, kto akceptuje ciebie. Przyjaźniąc się z tobą staję się częścią ciebie.
Pięknych słów używali królowie, aby przekonać do siebie podwładnych. Podwładnych. Czy wniosek sam się nie nasuwa? 

"Prawda jest okruchem lodu." - Andrzej Sapkowski

Prawda bywa bolesna, jednak jest warta swojej ceny. Pomyślcie, gdybyście całe życie żyli na jednym kłamstwie, a później nie byłoby już osoby, która by mu to mówiła. I nagle odkrywa prawdę. Ale czy przypadkiem prawda ta nie jest kłamstwem? Przecież całe życie mówili mu coś innego.

Jednak długo wmawiane kłamstwo nie staje się prawdą.

"Przes­tańcie na­zywać błędem to, co jest prze­ciwieństwem waszej praw­dy, a prawdą to, co jest prze­ciwieństwem błędu." - Antoine de Saint-Exupéry

Tym sposobem kończymy ten krótki post. Możecie pisać tematy w komentarzach lub na ask'u. Na koniec wstawiam piosenkę, która męczy mnie od kilku dni. Desu!

It's here!

Pierwsza część opowiadania! Enjoy!

„ Ludzie mówią, że nie mamy duszy... „

Rozdział pierwszy

Jeden, nie... Może pięć? Zobaczmy...

Octavia ślęczała nad jakimś sudoku, a Charlie był na treningu siatkówki. Ja przyglądałam się domu

sąsiadów z naprzeciwka. W ich oknach widniała piękna, porcelanowa lalka. Przyozdabiała ją koronkowa, bladoróżowa sukienka oraz szklane pantofelki. Zawsze przypominała mi Kopciuszka, ale trochę też mnie.

Jednak ja jestem marionetką z drewna.

Lalka miała blond włosy wiązane w warkocz, sięgały one do kolan. W moje była wplątana ciemno brązowa wstążka. Wszyscy zachwycają się zawsze moimi włosami, pytają mnie, czy trudno je utrzymać, Ja nie mogę udzielić im odpowiedzi. Nikt nie wie jeszcze, że nie odczuwam żadnych uczuć ani kim jestem. Nie muszę odżywiać się jak zwykli ludzie. Nie wiem skąd wzięłam się w domu rodziny Monicreque, ani też jak powstałam. Nigdy nie opowiadano mi o mojej przeszłości.

Swoją tajemnice maskowałam za grubą warstwą ciuchów i od dawna już, byłam pomalowana farbą w cielistym odcieniu. Gdyby ktoś dotknął mnie bez warstwy ubrań, wyczuł by twarde i zimne drewno.

 - Aurora!

To wołała mnie moja matka, Vivien. Gdy weszłam do jej pokoju na drugim piętrze, zobaczyłam, że

układa jakieś papiery do pracy. Miała zawsze tak radosną i żywą twarz...

 - Kochanie, mogłabyś skoczyć po jakieś dalię? Przy okazji zanieś to do ciotki Clary. - wręczyła mi piękny list w liliowej kopercie – Tu masz trochę pieniędzy. Masz dzisiaj lekcję baletu?
 - Tak, powinnam mieć ją za godzinę.

Podała mi swoją czarną torebkę. Zawsze gdy popatrzałam jej w oczy, zauważałam jak się od siebie różnimy. Jej błękitne jak niebo oczy lśnią radością z życia i młodością. Brązowe włosy często mieniły się na słońcu i lekko powiewał na wietrze. Wyglądała jak prawdziwy anioł ze swoją nieskazitelną urodą. Wyszłam z domy po pięciu minutach. Ruszyłam najpierw w stronę sklepu ogrodniczego.

Gdy weszłam do pięknego, starego budynku kwiaciarni, ujrzałam moją przyjaciółkę Elynn. Stała przed wystawą z wielokolorowymi liliami. Najczęściej w jej rudych lokach widział ten właśnie bladoróżowy kwiat. Dopiero teraz zorientowałam się że nie patrzy się na wystawę, tylko na chłopaka stającego przy dziwach kawiarni. Nie rozpoznałam go, więc pewnie jest nowy. Oceniłabym, że ma jakieś siedemnaście lat. Chciałam już podejść do niej, lecz wtedy on się obrócił.

Miał wprost...

 - ...anielskie oczy.
Wzdrygnęłam się. To mówiła Elynn. Najwyraźniej nie zwróciłam uwagi kiedy zaczęła wypowiedź.
 - Hej, przepraszam, że nie słuchałam. - zawsze mówiłam prawdę, miałam tak już jako marionetka - Wiesz może, kim jest tamten chłopak?
 - Nie, sądze że jest tutaj nowy. A ty jak uważasz, Pani Oczarowana?
 - Też tak uważam – przyznam, że bycie z drewna w tej chwili się przydało – ej, zobacz! Czy to nie twój brat?
Z budynku kawiarni wyszedł właśnie niski brunet. Elynn kiwnęła głową i obróciła się w moją stronę.
 - Chyba powinnam iść. A czy ty przypadkiem nie powinnaś być na lekcji baletu?

Przytaknęłam, po czym pożegnałam się i podeszłam do lady. Poprosiłam ekspedientkę o dwie biało-czerwone dalię. Zapłaciłam, wyszłam dziwnie roztargniona ze sklepu i wtedy...

 - Przepraszam!

Moja jedna dalia upadła na chodnik. Na szczęście wylądowała miękko i delikatnie. Wtedy zobaczyłam kto na mnie wpadł. To był on!

Jego hipnotyzujące oczy patrzył się przepraszająco. Znowu bycie z drewna przydało się. Wybąkałam przeprosiny i odeszłam w stronę mojego domu. Jakaś siła odpychała mnie od dłuższej rozmowy z nim.

Błędem było myślenie, że nieznajomy pójdzie w swoim kierunku.

Chłopak biegł za mną przez całą drogę i nawoływał moje imię. Po kilku minutach odpuścił. Zaczęłam biec w stronę domu. Nie miałam siły iść na balet.

Nie miałam siły.

Nagle gdy ta myl wpłynęła do mojej głowy, zatrzymałam się. Ja z a w s z e miałam siłę. A raczej nigdy jej nie odczuwałam. Zaczęłam dostawać nagłych wybuchów gorąca. O mój Boże, o mój Boże, o mój Boże!

Przestało.

Znów nic nie czułam. Pustka i cisza. Nie miałam pojęcia, co się właśnie stało, gdy nagle ON wyszedł zza rogu. Natychmiast oczy zaszły mi mgłą i zaczęłam płakać. Nie mam pojęcia co się stało po tym, gdyż zemdlałam.

Test i test

Ahoj kamraci! Długo nie było mnie w tych stronach! Więc postanowiłam wyjść z czymś specjalnym! Ale najpierw...
aktualności!

• Mój profil na Wiki http://pl.monsterhighwasnepostacie.wikia.com/wiki/U%C5%BCytkownik:Ejyh
• Fanfary! Moja postać Ever After High!

• Skończyłam moją OC z... My little pony! Brawa dla mnie!
  
• Aby zobaczyć resztę moich prac zapraszam na DeviantArt i Wiki.
• Przypominam o asku.
• Wesołych ferii!
• Planuję post uzupełniający moją kolekcję książek i może ich mini-recenzję.
• Mam zapalenie zatok ;-; (again)
• To chyba wszystko, do czego nie muszę robić zdjęć.

Dobrze, o co chodzi z tym testem? Otóż, wiele ludzi ma blogi na których umieszcza swoje opowiadania. Jako iż mój blog takim czymś nie jest, postanawiam to zmienić. Oczywiście, nadal będę pisała o różnych pierdołach, jednak dodam do tego opowiadania. Na razie planuje dwa takie testy. 

Teraz przychodzi minus całej tej akcji.

Sama obecnie pisze książkę, którą zamierzam wypuścić w obieg. Jest to czasochłonny projekt, który i tak dosyć zaniedbuje. Więc dwie rzeczy: opowiadania nie będą często, nie będą one też długie. Gdybym nie była taka leniwa, to byłyby one na 5-6 stron po jednym rozdziale, tak jak ma moja książka.

Dobra, ja tu pierdu pierdu, a nie znacie tematyki.

Pierwsze mam jż rozpoczęte, więc pojawi się niedługo. W zakładkach napisze wam tematy opowiadań.

Dobra, koniec pierdzielenia. Komentujcie, subr... nieważne. Proszę tylko o większą aktywność c:

Święta, święta, święta!

Hej! Coś długo byłam na zbyciu. Jednak... nic ciekawego się nie wydarzyło. Zaaktualizowałam zakładkę wishlista i zaczęłam uczyć się grać na gitarze (tak naprawdę to już miesiąc temu). Wszystkich ogarnia atmosfera świąt, ja już wiem co dostanę, więc siedzę jak na szpilkach. Pochwalę się też, jakim Natalia jest informatykiem. Sama naprawiłam sobie błąd w plikach .dll co graniczyło się z cudem. Jednak mój komputer nie odpuszcza. Ostatnio pomyślałam sobie, że wrócę do LoL'a. Pierwsze to co? Oczywiście błąd .dll. No dobrze naprawiłam. Instaluję i co? Za nic mi się OCZYWIŚĆIE nie włączy.
 Nie będę jednak wam tu marudziła! Z nowości jeszcze jest to, że zakochałam się w kolejnym zespole - Three Days Grace. Aby dać coś jeszcze, umieszczę tu wyniki mojej super przydatnej wybrażni, czyli wzięłam kilka baz od MH i MLP, porobiłam trochę w Paint'cie i oto one.
Przepraszam za brak autorów baz, shame on me.

  Ostrzegam, że wszystkie prace nie będą dokończone, bo są one tylko próbne. 

Tutaj jest postać z powieści zrodzonej w mojej pięknej główce - Florence.

 Wszystkie kucyki tutaj umieszczone będą wykorzystane w fanficu.

Kuzynka Cherry Jubilee - Sweet Victory. Proszę, nie zwracajcie uwagi na znaczki ;-; 

Golden

Ilbone z randomową łysą Pinkie ._.

 Chalk Outline

 Prototyp Gloom Beach dla Varii.

Tutaj akurat macie autora na górze. Remp Rose.

 Tutaj też postać z opowiadania - Alice "Meredith". Zaczęłam robić ją w Gimpie.

 Siostra Alice - Maya.

 Noir Fleur

 Averse (dat French tho.)

 Peelota. (idzie mi coraz gorzej z imionami)

Randomówka.

Na koniec życzę wam wesołych, szczęśliwych, radosnych, rodzinnych, ciepłych, spełniających, gościnnych, spokojnych, udanych...

Świąt i Nowego Roku!

Sto lat i jeszcze więcej!