Du fragst mich, ob ich mit dir komm

Przyszłam dla was z kolejnym rozdziałem Marionette, więc jedyne co mogę jeszcze powiedzieć to

„Lalka nie ma serca czy to prawdą jest? „

Rozdział czwarty

Gdybym mogła czuć, czułabym się źle. Obraziłam Mistrza, Dagon prawdopodobnie kiedyś mnie zgwałci (jeżeli to możliwe) i pierwszy raz zaczęła przygniatać mnie moja tajemnica.

Popchnęłam lekko drzwi prowadzące do salonu. Jasne, beżowe kolory były zupełnym przeciwieństwem pokoju w którym byłam kilka minut temu. W salonie nie było nikogo. W całym domu panowała nieprzenikniona cisza. Coś było nie tak. Bardzo nie tak. Powoli zmusiłam się do poruszenia nogą. Moje kroki odbijały się głośnych echem. To nie brak żywej duszy w domu wzbudzał u mnie odruchowy, człowieczy niepokój, ale cisza w mojej głowie. Nie mogłam wyczuć, o czym teraz myśli Mistrz. Czułam tylko, że... go nie ma.

Udałam się na górne piętro, do biura mojej mamy. Złe przeczucia coraz bardziej rosły na sile, a jedynym sposobem na pozbycie się ich było znalezienie matki. Idąc korytarzem patrzyłam na obrazy wywieszone na ścianach. Większość z nich namalowała moja mama. A wszystkie przedstawiały anioły. Znałam każdy ich szczegół na pamięć. Jeden ma wyrwanych kilka piór, które przybierały barwę rubinowej czerwieni, drugi siedział na drzewie, pilnując małego dziecka bawiącego się w piaskownicy. Najbardziej interesował mnie obraz wiszący koło biura, przedstawiający upadłego anioła idącego środkiem piekła, które zaczęło powoli się rozpadać. Jego czarne jak smoła skrzydła zasłaniały jego całą sylwetkę, widać było tylko jego ciemne włosy.

Z biura mamy dochodził głośny szum. Pociągnęłam za klamkę, jednak drzwi były zamknięte.

Recenzja "Niezgodna" (książka)

Witam w nowej serii postów, czyli po prostu recenzji książek, filmów, blogów i czego jeszcze tam zapragniecie. Na pierwszy rzut pójdzie "Niezgodna", lecz nie film, a książka (nie chcę sobie psuć opinii o tym dziele oglądając film c:)

Opis: Altruizm (bezinteresowność), Nieustraszoność (odwaga), Erudycja (inteligencja), Prawość (uczciwość), Serdeczność (życzliwość) to pięć frakcji, na które podzielone jest społeczeństwo zbudowane na ruinach Chicago. Każdy szesnastolatek przechodzi test predyspozycji, a potem w krwawej ceremonii musi wybrać frakcję. Ten, kto nie pasuje do żadnej, zostaje uznany za bezfrakcyjnego i wykluczony.
Ten, kto łączy cechy charakteru kilku frakcji, jest niezgodny – i musi być wyeliminowany...
Szesnastoletnia Beatrice dokonuje wyboru, który zaskoczy wszystkich, nawet ją samą. Porzuca Altruizm i swoją rodzinę, by jako Tris stać się twardą, niebezpieczną Nieustraszoną. Będzie musiała przejść brutalne szkolenie, zmierzyć się ze swoimi najgłębszymi lękami, nauczyć się ufać innym nowicjuszom i przekonać się, czy w nowym życiu, jakie wybrała, jest miejsce na miłość.
Tymczasem wybucha krwawa walka między frakcjami.
A Tris ma tajemnicę, której musi strzec przed wszystkimi, bo wie, że jej odkrycie oznacza dla niej śmierć.

Mamy tu do czynienia ze światem dystopicznym. Rząd, bojący się kolejnych wojen, zaczyna kwalifikować ludzi do podanych frakcji i cech. Sam pomysł jest nowy, co przyciągnęło moją uwagę. No może też całe zamieszanie wokół filmu i oferta w Biedronce. Jest to też debiut Veronici Roth, porównywany do "Igrzysk Śmierci". Tutaj pojawia się moje pierwsze zastrzeżenie - oprócz dystopijnego świata i bohaterki, która musi walczyć o przetrwanie nic te książki nie łączy. Igrzyska zdecydowanie są lekturą dla młodzieży jak i dla osób starszych (wg. mnie dzięki narracji głównej bohaterki jak i podejściem do tematu korupcji), a Niezgodna raczej już do tego przedziału się nie zalicza.

Wszystkie frakcje są całkiem dobrze wykreowanych, chociaż akcja typu "było wszystko pięknie ładnie, ale nagle się zepsuli" jest całkiem typowa. Najbardziej boli mnie słabe przedstawienie całego świata. Po przeczytaniu nadal nie miałam wyobrażenia, jak to wszystko ma wyglądać. Kolejnym minusem jest za szybkie przechodzenie do akcji, a brak uczuć głównej bohaterki (zwykle były w ważniejszych momentach), przez co też nie przeżyłam emocjonalnie końca książki. Następny minus to brak dobrych myśli. Chodzi mi tu o wypowiedzi i cytaty postaci, z których można by było wziąć cały morał powieści. Dopiero patrząc na całokształt możemy go z niej wyciągnąć. I teraz mogę stwierdzić główny problem tej książki - jest dobry pomysł, ale złe wykonanie.

„Jestem Niezgodna. I nie można mnie kontrolować.”

Główna bohaterka Tris okazuję się Niezgodną - łączy w sobie cechy Altruizmy, Nieustraszoności i Erudycji. Porzucając Altruizm wstępuje do Nieustraszoności, gdzie z Beatrice zmienia się w Tris. Czuję niedosyt w przedstawieniu głównej bohaterki. Autorka głównie skupiła się na jej zaletach (odwaga, bezinteresowność, blablabla), chociaż dzięki niektórym działaniom zdobyła moje serce. Kolejnym bohaterem w kolejce jest Cztery - trener Nieustraszonych. Mam do niego takie same odczucia co do Tris - zbyt dużo zalet, zbyt mało wad (chociaż na końcu coś tam już się pojawiło). O wątku miłosnym nie wspominam, bo jest zbyt prosty i przewidywalny, za co autorka ma duży minus.

I teraz bohater z którego najbardziej się ucieszyłam - Will. Każdy chłopak o imieniu Will jest dla mnie istotą boską, ale w tym przypadku trochę się zawiodłam. Słabo rozwinięty (tak jak większość postaci), jedynie spodobał mi się pod względem inteligencji i bystrości. Podobnie jest z Christiną, która tylko na początku była dobrze przedstawiona, a później stała się dosyć mdła. Reszta bohaterów zaskoczyła mnie, bo jak na postacie drugo -i trzecio- planowe są ciekawe i interesujące.

 „Frakcja ponad krwią”

Mimo wszystkich moich narzekań uważam książkę wartą przeczytania i czekam, aż w moje ręce trafi drugi i trzeci tom. Ocena: 6.5/10 

Nie zabijcie mnie za tą recenzję, brak wprawy robi swoje c: Kolejna recenzja będzie o pewnym anime, które podbiło moje serce. A co potem? To się jeszcze okaże.

New Moon on the Rise

Witajcie, Dawno mnie tu nie było. Na początku życzę wam Wesołych Świąt. Po drugie chciałam przejść do sedna postu - rysunkach. Postanowiłam dać aktualizację moich prac i opis co i jak. Nie będę przedłużała. Enjoy!

Zakaz używania wszystkich moich prac bez zgody.

Rysowane dzisiaj - 18 kwietnia.Pomyślałam sobie - teraz, jak trochę poćwiczyłam rysowanie, to narysuję jeszcze raz Rose. Może nie jestem z tego dumna jako z rysunku Rose, ale jako taki beznaczeniowiec może być. Chociaż gdy tak trochę się poprzyglądałam, jako Rose też pasi. Teraz tak - ten pasek na cyckach to pasek od torby c: Ta poszarpana szmatka to poszarpana szmatka do wycierania czegoś. Sztylet to randomowy sztylet. O butach tutaj nie mówię - wygląda jak baletnica xD

Prezent dla Luny222 z tej wiki. Jej OC Neva Mosquito. Jest to tylko zrobiony przeze mnie digital jej rysunku.

 Jeśli ktoś pamięta moją OC Varię Viride, to to jest jej re-done. Zmieniłam kilka szczegółów i kolory. Skończone tak naprawdę dzisiaj. Więcej o Varii tu.

Varia w serii Need for Scared. Jej samochód to nieudolna próba narysowania Jaguara XJ 220 ;-;

Prezent dla Rochelle117 z tej samej wiki co Luna. Jej OC Irukamaru w wymyślonej przeze mnie serii Bloody Little Liars.

Moja nowa OC Nocte. Więcej o niej tutaj. Jest to art zrobiony na bazie Skelity i przepraszam autora za brak linka do oryginalnej basy.

Postać zrobiona na konkurs na My Monster High. Zajęłam 3 miejsce ^^

Adopt Pożeracza dusz - zaadoptowany przez Lunę222. Pożeracze dusz by mua.

Pożeracze dusz - stworzenia odbierające duszę człowieka, aby zasiąść w jego ciele i żywić się jego energią. Charakteryzują się kilkoma rogami, zwykle złamanymi i długimi szponami. W "ludzkiej formie" przejmują wygląd nosiciela, jedyną różnicą jest brak źrenicy.  Stwory w swojej prawdziwej postaci zwykle są ciemnego ubarwienia i mają ochrypłe, niskie głosy. Chytre, z demoniczym uosposobieniem nieraz zniszczyły komuś życie. Gdy wpadniesz w ich zasadzkę nie ma odwrotu. Uciekaj, póki możesz...

Coś innego. Powróciłam do rysowania kuców. Ten obrazek przedstawia jedną z moich starych OC - Yavę. Próbowałam to połączyć digital z tradycyjnym stylem i odwróconym kolorom. 

Udawajmy, że to jest Chrysalis. Na początku miałaby to być sponyfikowana Varia, ale nieee, mój mózg tego nie chciał.

Prezent dla Kaciały. Jej OC Rushikuna w serii Bloody Little Liars.

Projekt stroju dla Varii.

I tym zalinkowanym akcentem kończę ten post. Do zobaczenie wkrótce c:

Someday he will understand...

„Lalki z drewna przecież nic nie wzruszy...”

Rozdział trzeci

Rozejrzałam się po domu Dagona. Zdecydowanie bardziej podobała mi się górna część jego domu. Pastelowy fiolet wydawał mi się normalniejszym kolorem niż czarny i jadowicie zielony.

Meble w domu miały kwiatowe wzory i wykonane były za jasnego drewna. Jako, że wyszliśmy od razu do przedsionka, nie mogłam rozejrzeć się dokładniej po całym budynku. Dagon dosyć szybko doprowadził mnie do drzwi. Wyglądał na zdenerwowanego, czego nie rozumiałam w ludziach. Czemu się denerwują? Gdybym potrafiła, czuć nie marnowałabym ani jednej minuty na gniew. W szkole zostałam uznana za najspokojniejszą osobę na świecie. No cóż, problematyczne byłoby udawanie gniewu ze spokojem w oczach.

Oczy to największa słabość ludzi.

Mistrz siedział cicho. Wydawało mi się, że słyszę jak skomli niczym pies. I dobrze. Po tych wszystkich latach kontroli teraz niech wie, jak to jest być niewolnikiem.

Jak możesz tak myśleć?

Właśnie, jak mogę tak myśleć?

Ogarnęła mnie ekscytacja niczym dziecko, które wygrało zabawkę.

Szesnaście lat! Całe szesnaście lat czekałam, kiedy będę mogła myśleć o czymś całkowicie samodzielnie. Czułam się jak normalny człowiek. Nie chciałam wiedzieć czemu, po prostu chciałam, aby to nigdy się nie skończyło.

 - Gdzie mieszkasz?

Głos Dagona wyrwał mnie natychmiastowo z transu. Chociaż wydawało mi się to dziwne, ale byliśmy już przecznicę od jego domu. I kilka metrów przed moim.

Wskazałam palcem na wielki, biały dom. Nadal na twarzy chłopaka widziałam gniew, a gdy dowiedział się o moim miejscu zamieszkania, prawie na mnie nie nawrzeszczał. Zanim jednak zdążył co cokolwiek powiedzieć, ja podbiegłam do bramki w moim ogrodzeniu. Nie miałam zamiaru konfrontować się z nim kiedy Mistrz mi nie podpowiadał. Zdałam sobie sprawę, że jestem bezbronna niczym sarenka bez głosu, który kierował mnie przez całe życie.

Szybkim ruchem otworzyłam bramkę i weszłam do środka. Gdybym miała serce, teraz pewnie biłoby jak oszalałe. To było coś w sposobie poruszania się Dagona. Mimo zdenerwowania wywołanego nieznanym mi powodem, spokojnie stał ze skrzyżowanymi rękoma. Było też coś fałszywego w jego oczach. Jakby udawał. Tak naprawdę patrzył z zadowoleniem w duszy na to, jak szybko przed nim uciekam.

Ja się nie bałam. Przez całe życie nikt nigdy nie próbował zrobić mi krzywdy. Nikt nigdy nie patrzył na mnie tak wyzywająco.

Bo ty to robiłaś.

Aurora. Ta znienawidzona.

Mistrz. Moje przekleństwo.

We're only a human. We barely live.

Hejo. Dzisiaj was trochę pozanudzam. Czyli jak zawsze. Zaczęłam oglądać serię z gry Injustice: Gods Among Us. Sama nie interesuję się zbytnio superbohaterami, więc większość postaci w tej grze to dla mnie czarnoksiężnicy. Ale oglądam sobie i oglądam. I nagle pojawia się Hawkgirl. A jeszcze później Harley Quinn. Zakochałam się w tych dwóch postaciach *.*. Hawkgirl za jej skrzydła, a Harley za ogół postaci.
 Druga sprawa to to, że znowu jestem chora ;-;
Trzecia sprawa to brushe do Photoshopa. Czyste c-u-d-e-ń-k-a. Pióra, klucze, skrzydła i inne takie pierdoły a świat staje się piękniejszy :')
Czwarta to... Książki!
Taka mała aktualizacja co do tego. Przejdę do rzeczy:

1. Złodziejka książek

Kupiona: W Biedronce za 24.99
Zaczęłam czytać i nie żałuję zakupu. Na razie trudno mi ją ocenić, bo muszę ją przeczytać :)

2. Cień nocy

Kupione: Nie moja, przyjaciółki :)
Nie zachęcił mnie opis, ani sama książka. Na razie przeczytałam 55 stron i jest zbyt... schematyczna. Wydaje mi się książką dla nastolatek. Taką książką dla nastolatek, która skończy się tak samo jak każda inna z tego gatunku. Wielki - za pierwsze wrażenie.

3. Seria Drużyna

Kupione: Prezent na gwiazdkę.
John Flanagan jest moim ulubionym pisarzem. Sposób, w jaki opisuje zwykłe wydarzenia zainspirowały mnie do zaczęcia pisania. Bez jego książek nie pokochałabym czytania książek.
Jedyne co nie podoba mi się w dwóch seriach Johna to kobiety. Goddammit! Jedyną żeńską postacią którą lubię, to Lady Pauline z Zwiadowców. Reszta z nich to tylko puste dziewczyny bez charakteru. Tak samo w Drużynie. Wiem, że dojdzie do załogi jeszcze jakaś dziewczyna, ale bazuję opinię na 1 części i połowie drugiej. Jak pamiętam, to przedstawione były tylko dwie kobiety, które zgadnijcie - tak, były bez charakteru. Głupiutka (według mnie) Lotte i jakaś zbyt zwykła matka Hala.
Drugim minusem serii Drużyna są opisy treningów i manewrów w łodzi. Po prostu nie jestem tym zainteresowana. Pierwsza część dostaje okejkę, a druga jeszcze poczeka aż ją przeczytam.

4. Neva

Kupione: Prezent na gwiazdkę od przyjaciółki

Świetna książka. Czekam niecierpliwie na drugą część.

cdn.

I know just what you're saying

Hej! Mam dla was następny rozdział. Jest dosyć krótki, ponieważ jest też nowy nagłówek zrobiony przeze mnie.
Modelka - http://books0977.tumblr.com/post/48936148951/model-reading-while-dressed-for-art-deco-wedding
Tekstury - http://sirius-sdz.deviantart.com/
Zastanawiam się, czy nie zrobić takiego małego interesu. Robiłabym nagłówki za darmo, tak dla ćwiczenia i zabawy. Jeśli ktoś byłby chętny, może napisać w komentarzu a teraz enjoy!


„Ludzie mówią, że nie znamy łez”

Rozdział drugi

Powoli otwierałam oczy. Znajdowałam się w jakimś ciemnym pomieszczeniu, a obok mnie krzątała się kobieta o czarnych jak kruk włosach. W miarę wolno usiadłam i czekałam na jakąkolwiek reakcję z jej strony. Ta jednak nadal mieszała coś w misce. Pachniało jak jakieś zioła. Okropnie cuchnące zioła. Żałuję, że mam dostęp do wszystkich zmysłów.

Rękami gładzę materiał na którym leżałam – skóra. Nie twarda, metaliczna, ale miękka i puszysta. Gdyby nie mówił mi tego mój Mistrz, pomyślałabym, że to puch. Ale Mistrz zna wszystkie odpowiedzi.

Kim jest Mistrz? Nie wiem. Podejmuje za mnie decyzje, przemawia moim głosem i okazuje emocje moim ciałem. Jestem niczym prawdziwa marionetka na scenie kierowana przez lalkarza.

 - Och, widzę, że już wstałaś kochaniutka. - Jej słowa są jadem, słodkim niczym miód. Boi się ciebie. - Przestraszyłaś Dagona i mnie. Nie rób tak więcej, złotko. - Znowu. Słyszysz? Jak sam diabeł, kusi, a później skazuje na wieczne cierpienia.
 - Dziękuję. Pójdę już, nie nadużywam waszej gościnności. - Dobrze. Im szybciej wyjdziesz tym szybciej będziesz wolna.

Mój Mistrz ma rację.

 - Złotko, na pewno dobrze się czujesz? - Tak. Oczywiście. Ty nic nie czujesz.
 - Tak, oczywiście. - Doskonale. - Do widzenia i dziękuję.

Nagle czuję piekielne gorąco. Moje zmysły się wyostrzają. Uderza mnie mocniejszy odór ziół. Pod palcami czuję puch, który przeradza się w kolce. Widzę wyraźniej pokój w którym się znajduję. Czarne ściany coraz bardziej mnie przytłaczają. Są na nich wzory zielonych węży. Moje myśli biegną tylko w jednym kierunku.

Dagon. To był on.

Wszedł. Gdy przekroczył próg drzwi, wkładał na siebie czarną koszulkę.

Wchodzi grzesznik. Uciek...

Cisza!

Nie wierzę. Uciszyłam Mistrza. Teraz czułam, jak się kuli w środku. Boli go to.

 - Cieszę się, że wstałaś. - Uśmiechnął się anielsko. - Muszę przyznać, że robisz omdlewające wrażenie.

Nie zareagowałam. Cieszyłam się ciszą w mojej głowie i swobodą myśli. Był tylko jeden minus – nie wiem, co miałam zrobić. Stałam niczym kamień i co raz otwierałam i zamykałam usta.

 - Odprowadzić cię?

Nie. Powiedz nie!

 - Tak.

Pierwszy raz nie posłuchałam Mistrza. Czułam jego gniew. Byłam zadowolona i... szczęśliwa. Potrafiłam określać uczucia, bo nauczył mnie tego Mistrz.
Tak. Byłam szczęśliwa.

Piękne słowa - czy prawdziwe?

Hej wam wszystkim. Dzisiaj postanowiłam rozpocząć nową "serię", coś w stylu moich przemyśleń. Pierwszym tematem będzie...

"Gdy chcesz mieć przyjaciół, mów tylko piękne słowa."
Pytanie zadane na moim ask'u.  Po pierwsze: czy się z tym zgadzam?
Nie.

"Wro­gowie często mówią prawdę, przy­jaciele nigdy." - Cyceron

Zacznijmy od tego, że umieszczony cytat jest dla mnie napisany "odwrotnie". Dla mnie przyjaciel to najważniejsza osoba w życiu. Dlatego przyjaźń musi być zbudowana na prawdzie. Przyjaciel często mówi prawdę dla twojego dobra, a wróg aby cię osłabić. Więc czy mam mówić tylko piękne słowa aby mieć przyjaciół?
Przyjaciel to ktoś, kto akceptuje ciebie. Przyjaźniąc się z tobą staję się częścią ciebie.
Pięknych słów używali królowie, aby przekonać do siebie podwładnych. Podwładnych. Czy wniosek sam się nie nasuwa? 

"Prawda jest okruchem lodu." - Andrzej Sapkowski

Prawda bywa bolesna, jednak jest warta swojej ceny. Pomyślcie, gdybyście całe życie żyli na jednym kłamstwie, a później nie byłoby już osoby, która by mu to mówiła. I nagle odkrywa prawdę. Ale czy przypadkiem prawda ta nie jest kłamstwem? Przecież całe życie mówili mu coś innego.

Jednak długo wmawiane kłamstwo nie staje się prawdą.

"Przes­tańcie na­zywać błędem to, co jest prze­ciwieństwem waszej praw­dy, a prawdą to, co jest prze­ciwieństwem błędu." - Antoine de Saint-Exupéry

Tym sposobem kończymy ten krótki post. Możecie pisać tematy w komentarzach lub na ask'u. Na koniec wstawiam piosenkę, która męczy mnie od kilku dni. Desu!