Wszystko zamarło. Nawet nie słychać świerszczy, śpiewających ptaków, ani nawet tupotu małych łapek zająca. Nic. Tylko nieprzerwana, rozrywająca mnie cisza. Nawet wiatr ucichł dzisiejszego dnia, pozostawiając mnie z pustką. Czy zrobiłam coś źle?
Nikt mi nie opowie, bo jestem sama. Sama, jak porzucone przez matkę pisklę, jak ktoś, kto odstaje od społeczeństwa. Samotność od zawsze była moją najdroższą przyjaciółką, ale teraz rozrywa mnie wewnętrznie. Czuję się, jakbym umierała. Nie wiem, czy zasłużyłam na śmierć. Może tak. Bo niby dla kogo żyję?
A może jestem samolubna, myśląc, że zniknięcie z tego świata pozbawi mnie problemów. Ale skłamałabym, mówiąc, że to nie jest prawda. Nie mogłabym zrobić takiego zawodu rodzicom, poddając się. Roy też nie byłby zadowolony, gdybym to zrobiła.
Ale cisza jest nieprzerwana. Cisza niszczy wszystkie moje iluzje na temat dobrego życia. Chcę usłyszeć róg. Jakikolwiek dźwięk. Niech nawet jakaś gałąź się ułamie. Cokolwiek... Nie chcę umierać. Chociaż tak naprawdę tego pragnę. Pragnę być wolną.
Zatykam uszy. Nie wiem, jako uczucie rodzi się w moich sercu, kiedy słyszę ujadanie psów. Boję się ich. Ale wiem, że przerwał pustkę. Granicę. Ciszę. Biegnę, aby za nią wybiec. Za moje więzienie, które sama sobie postawiłam.
Róg. Ten piękny dźwięk. Biegnę coraz szybciej. Czuję bicie mego serca. Wiem, że jestem blisko upragnionego celu. Chcę ich zobaczyć. Chcę zobaczyć Dziki Gon.
A mówią, że marzenia się nie spełniają.
Umarłam.
Gdy na mnie spojrzał, umarłam.
Ale zobaczyłam Dziki Gon.
Ale wiem, że już nigdy nie wrócę.
Chociaż moja dusza żyje, ciało bez niej jest jak pusty worek.
Witam ^^ Nadszedł ten dzień, kiedy zaczęłam kupować rzeczy z mojej Wishlisty. Co dokładniej? A dokładniej to zamówiłam ze sklepu Yatta.pl kilka mang i dwie przypinki c: A jeszcze bardziej dokładniej to:
Attack on Titan aka Shingeki no Kyojin aka Atak Tytanów #1
(tyle pięknych gifów z tego fandomu, ahhh)
Alicja w Krainie Serc #1
Spice & Wolf aka Manga Którą Przez Pomyłkę Wzięłam Zamiast Another #1
(chociaż manga jest nawet fajna)
Death Note #1
Przypinki, jedna z Levim, a druga z Yato <3
No cóż, jestem zadowolona z zakupu :3 Jeśli chodzi o inne nie interesujące rzeczy, to przeczytałam "Rywalki" Kiery Cass, więc możliwe, że zrobię jej recenzję. Obejrzałam też Akuma no Riddle (co widać po tytule), które było świetne. Po Kill la Kill, w którym nie podobał mi się opening, przyszłe lepsze czasy dla wstępniaków muzycznych. Akuma miało świetny op, Tokyo Ghoul też ma dosyć ciekawy, SnK z Guren no Yumiya (aww yiss) i Death Note, którego op śpiewałam cały czas podczas czytania mangi. Robiłam, oglądałam i czytałam jeszcze wiele rzeczy, ale to może innym razem. No i na koniec dziękuję za 4,400 wyświetleń <3
Znowu jest taki dzień, kiedy zastanawiam się, kim naprawdę jestem.
Jestem człowiekiem. Chociaż... kogo można nazwać człowiekiem? Kogoś, kto ma dwie ręce i nogi? Może kogoś, kto umie myśleć? Ale przecież tak często nazywamy ludzi mało inteligentne osoby. A może kogoś, kto grzeszy? Przecież grzech jest częścią życia. Kto nie zgrzeszył chociaż raz nie jest człowiekiem. Może człowiekiem nazwiemy osobę, która potrafi udawać kogoś innego? Przecież tak wiele osób udaje, że są szczęśliwi, że wszystko w porządku. Niektórzy udają twardych i bezwzględnych, a tak nie umieliby skrzywdzić żadnego stworzenia. Może człowiekiem jest ten, kto umie poświecić wszystko dla drugiej osoby, nawet życie.
Zastanawiam się, jak to jest kogoś kochać tak mocno, żeby oddać najcenniejszą rzecz – życie. Wiem, że nigdy nie potrafiłabym dokonać takiego czynu. Jestem zbyt samolubna i egoistyczna, aby czegoś takiego dokonać. I odraża mnie uczucie miłości.
Może człowiekiem jest ten, kto już coś stracił? Uczucie straty zabija, jak i rodzi nadzieje. Nawet patrząc, jak twoja przyjaciółka coraz bardziej się od ciebie oddala, jest bolesne. Jednak jest to nieustanny krąg, z którym musimy się pogodzić.
Po kilku godzinach spaceru po opuszczonym lesie doszłam do rozwiązania.
Człowiekiem jest istota, która zapragnęła chociaż raz pieniędzy.
Witam wszystkim obecnych, którzy zajrzeli na ten blog. Dzisiaj omówię (lub raczej wyżalę się) na pewien temat. A mianowicie niesprawiedliwość popularności. Ah, popularność - stan, który pragnie tak wiele osób. Sama też od wielu lat gonię za tym pragnieniem (jak na razie bezskutecznie). Jeżeli jednak staniesz u szczytu popularności masz wszystko. Ludzi pragnę spędzić z tobą czas, chcą twoje autografy, są zaszczyceni, jeśli odpowiesz im na jakieś pytanie, obserwują każdy twój blog, występ, chwalą twoje opowiadania, rysunki, często pochlebiając je, kiedy na to nie zasługują. Tak, popularność to błędne złudzenie swojej świetności. Wybij się na wstawianiu wszędzie linków do swoich prac i blogów, a ją zyskasz. To przecież takie łatwe, prawda? Jednak mnie taki rozgłos przyprawia o odruch wymiotny. Reklamowanie nigdy nie będzie mile widziane, a szczególnie kiedy obiekt reklamy jest beznadziejny i nie wart uwagi. Teraz pewnie zbiorą się na mnie hejty,ale zwykle przy takich tematach tak się dzieje. Well, nikt nie jest idealny, a ja tylko mówię piszę, co mi leży na duszy (do tego jest przeznaczony ten blog). A już przywołując przykład tego bloga - nie jest on popularny, chociaż istnieje już około cztery lata. Nie wiem czego to jest wina - może tego, że jestem niezbyt ciekawą i interesującą osobą? No cóż, może kiedyś ktoś odpowie mi na to pytanie.
Muszę przyznać, że boli mnie to, że nie jestem popularna. Tak, szczerze to przed wami wyznaję, jak w konfesjonale. Najbardziej w tym wszystkim boli mnie to, że prawie nikt nie dostrzega mojej pracy. Nie dostrzega czegoś, w co wkładam serce. Chociaż stuknęło już 4 tysiące wyświetleń, to - nie oszukujmy się - nie jest żaden sukces. W obecnej chwili jestem tylko kroplą w oceanie.
Ale są wady popularności. Może one zmienić człowieka. I to bardzo. Może zabrać mu całą prywatność. Jednak to już zależy od nas. Sami wykuwamy ostrze swojej duszy. (nie, nie jest to żaden cytat)
Ja kończę się wyżalać i przedstawię wam Dziki Gon. Tajemniczo, co? Spokojnie - nie zdradzę wam, o co chodzi. Powiem tylko jedno - przybież skórę i maskę innego człowieka, a już nigdy nie powrócisz do swojej.
Czasami są takie dni, kiedy zastanawiam się, kim tak naprawdę jestem. W takie dni chodzę po lesie szukając odpowiedzi. A las nigdy jeszcze jej nie przyniósł. Tylko cicho skomli, jakby z braku żywej duszy. Moje kroki odbijają się głośnym echem, a serce bije jak oszalałe, chociaż wokół nie ma żadnego zagrożenia.
A może to ja jestem zagrożeniem?
Człowiek, który nie poznał siebie, jest niebezpieczny. Bardzo niebezpieczny. Może ubrać się w każdego. Może być niczym prawdziwy cud, taki delikatny i radosny, albo zmienić się w postrach. Jakie to piękne a zarazem straszne, jaką moc ma człowiek. Zniszczył tak wiele, a jednak nadal potrafi to odnowić. Niesamowite. Chociaż mam wrażenie, że natura nas się wyparła. Przewyższyliśmy jej standardy, kiedy ona chciała o nas tylko zadbać. Czuję to w ziemi, w niewidocznym korzeniu, w każdym przeszytym strzałą zwierzęciu. Dała nam tyle, a my chcemy jeszcze więcej. Ha.
Za to natura... jest zniewolona. Żyje cały czas w tym samym schemacie. Czasami słyszę jej łkanie. To tylko głuchy płacz, którego nigdy, my ludzie nie zrozumiemy. Może kiedyś nadejdzie Dziki Gon. Może kiedyś ludzie rozpętają wojnę z człowieczeństwem. Pozbędą się swoich skrupułów, powrócą do swojej dzikości duszy i... będą wolni.
Często podczas moich rozmyśla słyszę róg myśliwski. Towarzyszy mu równy tupot tysięcy koni i głośne ujadanie. W takich momentach Wszystkie zwierzęta zamierają w bezruchu. Każdy kawałek ziemi zastyga, bo boi zakłócić się tej niezmąconej muzyce. Wydaje się ona zbyt znajoma. Ale chcę ją usłyszeć jeszcze raz, gdy teraz bez celu obijam się o martwą korę drzew. To nic z tego sobie nie robi, bo już dawno straciła ducha.
Cisza nieprzerwanie rozrywa moje uszy. Stąpanie kroków odbija się niczym dzwony przy akompaniamencie bicia serca. Nigdzie nie porusza się zwierzę. Ani roślina. Wszystko zatrzymało się w miejscy i nie chciało ruszyć. Te spacery miały być odpowiedzią na to, kim jestem. A pozostawiają niepotrzebną pustkę. I tylko czekam na róg. Dzisiaj nie następuje.
Przyszłam dla was z kolejnym rozdziałem Marionette, więc jedyne co mogę jeszcze powiedzieć to
„Lalka
nie ma serca czy to prawdą jest? „
Rozdział
czwarty
Gdybym
mogła czuć, czułabym się źle. Obraziłam Mistrza, Dagon
prawdopodobnie kiedyś mnie zgwałci (jeżeli to możliwe) i pierwszy
raz zaczęła przygniatać mnie moja tajemnica.
Popchnęłam lekko drzwi prowadzące
do salonu. Jasne, beżowe kolory były zupełnym przeciwieństwem
pokoju w którym byłam kilka minut temu. W salonie nie było nikogo.
W całym domu panowała nieprzenikniona cisza. Coś było nie tak.
Bardzo nie tak. Powoli zmusiłam się do poruszenia nogą. Moje kroki
odbijały się głośnych echem. To nie brak żywej duszy w domu
wzbudzał u mnie odruchowy, człowieczy niepokój, ale cisza w mojej
głowie. Nie mogłam wyczuć, o czym teraz myśli Mistrz. Czułam
tylko, że... go nie ma.
Udałam się na górne piętro, do
biura mojej mamy. Złe przeczucia coraz bardziej rosły na sile, a
jedynym sposobem na pozbycie się ich było znalezienie matki. Idąc
korytarzem patrzyłam na obrazy wywieszone na ścianach. Większość
z nich namalowała moja mama. A wszystkie przedstawiały anioły.
Znałam każdy ich szczegół na pamięć. Jeden ma wyrwanych kilka
piór, które przybierały barwę rubinowej czerwieni, drugi siedział
na drzewie, pilnując małego dziecka bawiącego się w piaskownicy.
Najbardziej interesował mnie obraz wiszący koło biura,
przedstawiający upadłego anioła idącego środkiem piekła, które
zaczęło powoli się rozpadać. Jego czarne jak smoła skrzydła
zasłaniały jego całą sylwetkę, widać było tylko jego ciemne
włosy.
Z biura mamy dochodził
głośny szum. Pociągnęłam za klamkę, jednak drzwi były
zamknięte.
Witam w nowej serii postów, czyli po prostu recenzji książek, filmów, blogów i czego jeszcze tam zapragniecie. Na pierwszy rzut pójdzie "Niezgodna", lecz nie film, a książka (nie chcę sobie psuć opinii o tym dziele oglądając film c:)
Opis: Altruizm (bezinteresowność), Nieustraszoność (odwaga), Erudycja (inteligencja), Prawość (uczciwość), Serdeczność (życzliwość) to pięć frakcji, na które podzielone jest społeczeństwo zbudowane na ruinach Chicago. Każdy szesnastolatek przechodzi test predyspozycji, a potem w krwawej ceremonii musi wybrać frakcję. Ten, kto nie pasuje do żadnej, zostaje uznany za bezfrakcyjnego i wykluczony. Ten, kto łączy cechy charakteru kilku frakcji, jest niezgodny – i musi być wyeliminowany... Szesnastoletnia Beatrice dokonuje wyboru, który zaskoczy wszystkich, nawet ją samą. Porzuca Altruizm i swoją rodzinę, by jako Tris stać się twardą, niebezpieczną Nieustraszoną. Będzie musiała przejść brutalne szkolenie, zmierzyć się ze swoimi najgłębszymi lękami, nauczyć się ufać innym nowicjuszom i przekonać się, czy w nowym życiu, jakie wybrała, jest miejsce na miłość. Tymczasem wybucha krwawa walka między frakcjami. A Tris ma tajemnicę, której musi strzec przed wszystkimi, bo wie, że jej odkrycie oznacza dla niej śmierć.
Mamy tu do czynienia ze światem dystopicznym. Rząd, bojący się kolejnych wojen, zaczyna kwalifikować ludzi do podanych frakcji i cech. Sam pomysł jest nowy, co przyciągnęło moją uwagę. No może też całe zamieszanie wokół filmu i oferta w Biedronce. Jest to też debiut Veronici Roth, porównywany do "Igrzysk Śmierci". Tutaj pojawia się moje pierwsze zastrzeżenie - oprócz dystopijnego świata i bohaterki, która musi walczyć o przetrwanie nic te książki nie łączy. Igrzyska zdecydowanie są lekturą dla młodzieży jak i dla osób starszych (wg. mnie dzięki narracji głównej bohaterki jak i podejściem do tematu korupcji), a Niezgodna raczej już do tego przedziału się nie zalicza.
Wszystkie frakcje są całkiem dobrze wykreowanych, chociaż akcja typu "było wszystko pięknie ładnie, ale nagle się zepsuli" jest całkiem typowa. Najbardziej boli mnie słabe przedstawienie całego świata. Po przeczytaniu nadal nie miałam wyobrażenia, jak to wszystko ma wyglądać. Kolejnym minusem jest za szybkie przechodzenie do akcji, a brak uczuć głównej bohaterki (zwykle były w ważniejszych momentach), przez co też nie przeżyłam emocjonalnie końca książki. Następny minus to brak dobrych myśli. Chodzi mi tu o wypowiedzi i cytaty postaci, z których można by było wziąć cały morał powieści. Dopiero patrząc na całokształt możemy go z niej wyciągnąć. I teraz mogę stwierdzić główny problem tej książki - jest dobry pomysł, ale złe wykonanie.
„Jestem Niezgodna. I nie można mnie kontrolować.”
Główna bohaterka Tris okazuję się Niezgodną - łączy w sobie cechy Altruizmy, Nieustraszoności i Erudycji. Porzucając Altruizm wstępuje do Nieustraszoności, gdzie z Beatrice zmienia się w Tris. Czuję niedosyt w przedstawieniu głównej bohaterki. Autorka głównie skupiła się na jej zaletach (odwaga, bezinteresowność, blablabla), chociaż dzięki niektórym działaniom zdobyła moje serce. Kolejnym bohaterem w kolejce jest Cztery - trener Nieustraszonych. Mam do niego takie same odczucia co do Tris - zbyt dużo zalet, zbyt mało wad (chociaż na końcu coś tam już się pojawiło). O wątku miłosnym nie wspominam, bo jest zbyt prosty i przewidywalny, za co autorka ma duży minus.
I teraz bohater z którego najbardziej się ucieszyłam - Will. Każdy chłopak o imieniu Will jest dla mnie istotą boską, ale w tym przypadku trochę się zawiodłam. Słabo rozwinięty (tak jak większość postaci), jedynie spodobał mi się pod względem inteligencji i bystrości. Podobnie jest z Christiną, która tylko na początku była dobrze przedstawiona, a później stała się dosyć mdła. Reszta bohaterów zaskoczyła mnie, bo jak na postacie drugo -i trzecio- planowe są ciekawe i interesujące.
„Frakcja ponad krwią”
Mimo wszystkich moich narzekań uważam książkę wartą przeczytania i czekam, aż w moje ręce trafi drugi i trzeci tom. Ocena: 6.5/10
Nie zabijcie mnie za tą recenzję, brak wprawy robi swoje c: Kolejna recenzja będzie o pewnym anime, które podbiło moje serce. A co potem? To się jeszcze okaże.
Witajcie, Dawno mnie tu nie było. Na początku życzę wam Wesołych Świąt. Po drugie chciałam przejść do sedna postu - rysunkach. Postanowiłam dać aktualizację moich prac i opis co i jak. Nie będę przedłużała. Enjoy!
Zakaz używania wszystkich moich prac bez zgody.
Rysowane dzisiaj - 18 kwietnia.Pomyślałam sobie - teraz, jak trochę poćwiczyłam rysowanie, to narysuję jeszcze raz Rose. Może nie jestem z tego dumna jako z rysunku Rose, ale jako taki beznaczeniowiec może być. Chociaż gdy tak trochę się poprzyglądałam, jako Rose też pasi. Teraz tak - ten pasek na cyckach to pasek od torby c: Ta poszarpana szmatka to poszarpana szmatka do wycierania czegoś. Sztylet to randomowy sztylet. O butach tutaj nie mówię - wygląda jak baletnica xD
Prezent dla Luny222 z tej wiki. Jej OC Neva Mosquito. Jest to tylko zrobiony przeze mnie digital jej rysunku.
Jeśli ktoś pamięta moją OC Varię Viride, to to jest jej re-done. Zmieniłam kilka szczegółów i kolory. Skończone tak naprawdę dzisiaj. Więcej o Varii tu.
Varia w serii Need for Scared. Jej samochód to nieudolna próba narysowania Jaguara XJ 220 ;-;
Prezent dla Rochelle117 z tej samej wiki co Luna. Jej OC Irukamaru w wymyślonej przeze mnie serii Bloody Little Liars.
Moja nowa OC Nocte. Więcej o niej tutaj. Jest to art zrobiony na bazie Skelity i przepraszam autora za brak linka do oryginalnej basy.
Postać zrobiona na konkurs na My Monster High. Zajęłam 3 miejsce ^^
Adopt Pożeracza dusz - zaadoptowany przez Lunę222. Pożeracze dusz by mua.
Pożeracze dusz - stworzenia odbierające duszę człowieka, aby zasiąść w jego ciele i żywić się jego energią. Charakteryzują się kilkoma rogami, zwykle złamanymi i długimi szponami. W "ludzkiej formie" przejmują wygląd nosiciela, jedyną różnicą jest brak źrenicy. Stwory w swojej prawdziwej postaci zwykle są ciemnego ubarwienia i mają ochrypłe, niskie głosy. Chytre, z demoniczym uosposobieniem nieraz zniszczyły komuś życie. Gdy wpadniesz w ich zasadzkę nie ma odwrotu. Uciekaj, póki możesz...
Coś innego. Powróciłam do rysowania kuców. Ten obrazek przedstawia jedną z moich starych OC - Yavę. Próbowałam to połączyć digital z tradycyjnym stylem i odwróconym kolorom.
Udawajmy, że to jest Chrysalis. Na początku miałaby to być sponyfikowana Varia, ale nieee, mój mózg tego nie chciał.
Prezent dla Kaciały. Jej OC Rushikuna w serii Bloody Little Liars.
Projekt stroju dla Varii.
I tym zalinkowanym akcentem kończę ten post. Do zobaczenie wkrótce c:
.jpg)
.png)
